ای استبداد-
سیل ویرانگر گل آلود بیدادت را
از باغچه ی سبز تابستانیم بردار
تا شفیره ی نابالغ آرزوهایم را
بی واهمه از زمستانت
به سر نگیرم و نگریزم
نمان ؛ چون من می مانم
نمان ؛ چون خواهم ماند
تا بلوغ شفیره ام !
در باغچه ای که خود خواهمش ساخت...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر