همیشه دلخواه بودی
مثل رنگ ملّه ای پای دار قالی ات،
صدایت در گوشم هست :
ـ جوجه ملّه ای
و من سبکبالتر از یک پروانه ی سر به هوا
کلافهای رنگی را بدستت می دادم تا آوازت قطع نشود
دلتنگتم -
و هر روز
رنگ ملّه ای چراغهای هتل آتلانتیس، وسط خلیج فارس
پایم را به ریشه های اصیل دستبافت
گره میزند...
- بیچاره کفشدوزک ها
چه خوشحال لابلای شبدرها ، روزمره گی را در تاریخ تکامل شان ثبت می کردند ...
- این من بودم که
تکرار قیلوله ی زورکی ی تابستانی ام را تحمل نکردم و رفتم ...
تا هم لباسهایم را گلی کنم هم آنها را بی خانمان !!!
بومی می خواهم تا ماهی ی فرار کرده ای را با آبرنگ نقاشی کنم ،
به نظرت رنگ آب ، طرح رِد پایت را با بوم در میان می گذارد ...
گونه ی عروسکم را ، دختر همسایه با دندان کند
و گونه ی عشقم را ، بهترین دوستم بوسید
من هنوز از غم اولی دردمند بودم که
نا باورانه به ماتم دومی ، خندیدم...
چقدر این دنیا تکراری ست !!
پروانه ی زیبایی بود ...
شاید نه چنان که تمام عمر را پابپایش بدوم
شاید هم !
اما هنوز در باغ ی ،
باغ به اندازه ی کافی برای پاهای مغرور و مشتاقم خار دارد ،
و من بیخیال از تمام دردها
به نمایش رنگی ی بالهایت خیره ام،
چه زیبایی ...!
من
تاک نیمه خمیده ی بودم
که امروز تا آستانه ی شکستن ....
سر فرود آوردم.
و با انگورهای شیرین و رسیده قد راست کردم
و کوله باری از تجربیات تلخم را
با چین اضافه ای در زیر چشمانم
به شکر فروش جوان فروختم ...
تنها
تنهای تنها
قدم به سرزمینی می گذارم
که تنها تفکرش و آفریده اش منم .
اینجاست که دل به عشق خود می بازم
به تنها آفریده ی متفکر!!
باز می گردم
با دستی پرتر از بارهای تابستانی درختان بادام
با طعمی دلنشین تر از
عسلهای ناب کندوهای یافت نشده!
و بهار پیدا شدنم را در نیمه راه سال کبیسه ای جشن می گیرم
ای استبداد-
سیل ویرانگر گل آلود بیدادت را
از باغچه ی سبز تابستانیم بردار
تا شفیره ی نابالغ آرزوهایم را
بی واهمه از زمستانت
به سر نگیرم و نگریزم
نمان ؛ چون من می مانم
نمان ؛ چون خواهم ماند
تا بلوغ شفیره ام !
در باغچه ای که خود خواهمش ساخت...
